Laatste werkweek

De laatste werkweek is begonnen. Volgende week is deze realiteit, definitief verleden tijd. Grappig hoe triviaal die kennis, werkgerelateerde problemen plots maakt.

Me(er)tallica

Het was juli 1996, een warme zomerdag. Ik was 15 jaar, en doolde wat rond in Fnac Gent, toen (en nog steeds) één van mijn favoriete plaatsen om een teveel aan tijd te doden.

De revelatie

Ik passeerde de cd-afdeling, en aan één van de vele luisterstandjes stond het (toen) nieuwe album van Metallica, Load. De band was toen compleet onbekend voor me, maar de opvallende cover van de plaat (zie links) trok mijn aandacht. Niks deed toen vermoeden dat dit moment, enige minuten later, in mijn geheugen gegrift zou staan als dé mijlpaal in mijn muzikale ontdekkingstocht, waartegen alle toekomstige ontdekkingen zouden afgewogen worden…

Tot dan had mijn muziekwereld vooral bestaan uit klassiek (met dank aan mijn vader), Michael Jackson, The Radio’s en Bryan Adams. Maar ik was puber, en het was tijd voor iets anders. Niet dat ik daar doelbewust voor koos. Het was eerder een steeds sterker wordende onbewuste sluimerende behoefte om mijn horizonten te verruimen. Ik nam de koptelefoon van de haak, schoof die over m’n oren en drukte de stugge playknop in.

Het gevoel dat zich meester van me maakte, valt het best te vergelijken met verliefdheid: de klik na de eerste kennismaking, het overmeesterd worden door dat allesomvattende vurige gevoel ter hoogte van de buik, en die andere die continu door je hoofd spookt.

Thuis

Thuisgekomen was het tijd om het hele album aan een intensieve luistersessie te onderwerpen. De eerste verliefdheid sloeg al snel om in ware liefde, en ik wist dat dit een langetermijnrelatie ging worden. Het beloofde een zomer te worden om nooit te vergeten, en dat werd het ook.

De nieuwe muzikale wind in mijn leven was ook mijn ouders niet ontgaan. Pa z’n nieuwsgierigheid was geprikkeld door mijn enthousiasme, en zo klonk voor het eerst in 15 jaar het geluid van zware gitaren doorheen de huiskamer. Mijn vader knikte en hoorde dat het goed was. Moeder liep er wat verweesd bij, zette het Mariabeeld recht, en liep veelbetekenend de keuken in. Voor iemand met geen specifieke voorkeur voor muziek, was haar reactie eerder irrelevant. Dat mijn vader – die notabene naar klassiek luistert – het wel kon smaken, dát was fucking cool.

12 jaar later is Load mijn meestbeluisterde album. En in al die tijd is er geen enkele band in geslaagd me evenzeer onder de indruk te krijgen van een plaat. Ik kan met overtuiging zeggen dat ik gelukkig getrouwd ben.

Death Magnetic

In september komt Metallica met een nieuw album, Death Magnetic. Mijn puberale verafgoding van de groep mag dan ondertussen getaand zijn, een nieuwe release van mijn all-time favorite band brengt me nog steeds in opperste staat van paraatheid.

Hun nieuwste single ‘The Day That Never Comes’, die gisteren voor het eerst gedraaid werd, kon me voorlopig niet overtuigen. Het klinkt als een mix van oud en nieuw werk, alsof ze zowel old- als new school fans willen paaien. Maar het resultaat heeft te weinig samenhang en is niet vernieuwend.  Afwachten tot de release van het album op 12 september …

Lees hier de review van Load op rollingstone.com

Muziek doodt

Het is weer zover: muziek heeft weer slachtoffers gemaakt. Een paar dagen terug was er een leerling in een Zuid-Afrikaanse school, die Samoerai-gewijs wat schoolvriendjes in mootjes hakte. Hij droeg een masker dat leek op die die metalband Slipknot gebruikt. Een woordvoerder van de school wil de jeugd nu ‘voorlichting geven over de schadelijke effecten van satanische muziek’.

Dat zal het probleem van moordende tieners ongetwijfeld oplossen. Wil je tot dan iemand uit de weg ruimen? Doe het dan zonder ondergoed, en Britney Spears is je zondebok!

(Bron: De Morgen van 20/08/2008 – Slipknot krijgt schuld van moord op school)

Regenboog

De mooiste (dubbele) regenboog die ik ooit zag én gefotografeerd kreeg.

Overwerken in je opzeg

Het lot wil dat ik vandaag meerijd met m’n baas, die helaas overwerkt als hobby. Overwerken is altijd een te mijden fenomeen, maar dat is het nog meer in je opzegperiode: mijn taken zijn overgedragen, ik ben nergens meer in betrokken, en de rustige vakantiesfeer dompelt iedereen onder in een slaperige toestand van wakker zijn.

Op internet surfen dan maar, met de vingers draaien, aftellen, en hopen dat ik het warenhuis nog haal voor sluitingstijd.

Tropics Party

UPDATE aug. 2009: dit is het verslag van 2008, ik heb de editie van 2009 – zoals voorspeld – overgeslagen
UPDATE: Sfeerbeelden onderaan
UPDATE: Alle foto’s op http://foto.zita.be/6849274217

Er zijn van die evenementen waar je al veel te oud voor bent, maar je gaat er toch naar toe, omdat je leeftijdsgenoten hetzelfde uitgangspunt hanteren. Eén van die jaarlijks terugkerende feestjes is de Tropics Party in Watervliet. Setting: een grote loods op het platteland, propvol 16-jarigen, met te luide muziek en teveel drank, waar de clash der hormonen ongeremd kan plaatsvinden.

Dat leidt in een aantal gevallen tot boeiende scènes – zo dacht ik – dus trok ik gewapend met m’n camera naar de plaats des (on)heils. Een misrekening, want er bleek maar plaats voor één soort foto: de geposeerde groepsfoto. De meisjes knuffelend en lief glimlachend, de jongens als stoere buddy’s… steeds in dezelfde prefabpose. Goede foto’s zijn nu eenmaal ongedwongen foto’s, en daar verleende deze fuif zich absoluut niet toe.

Ik kon geen stap verzetten, of ik werd aangeklampt door talloze groepjes tieners die gefotografeerd wilden worden. Dat is leuk voor een uurtje, maar als je éérst 20 foto’s moet nemen om dan pas bar of wc te bereiken, begin je je toch af te vragen waarom je dat ding in godsnaam hebt meegesleurd. Aan de commentaar te horen had iedereen de fotografencrew van Partypleasure verwacht, maar die waren er niet. Als eenzame fotograaf tussen 2.000 fuifgangers zal ik dat geweten hebben.

Tegen een uur of vier ’s ochtends en 300 identieke foto’s later, ging mijn licht uit. Tot volgende jaar? Misschien, maar dan zonder camera.

Wint voor mij de Miss Tropics Party 2008-wedstrijd

Surreëel

Nog 2 weken en het is het zover: dan verhuis ik van stad Gent naar boerendorp Waarschoot. Van alleen wonen, naar samenwonen met mijn vader. Van vergaderingen bijwonen met het management, naar les volgen in een auditorium propvol piepjonge studentjes. Ik ga 10 jaar terug in de tijd.

De gedachte dat mijn leven in zijn huidige vorm binnenkort totaal verdwijnt, voelt bijzonder surrealistisch. Het lijkt wel een droom waar ik elk moment kan uit ontwaken…

Ik zal mijn zelfstandigheid en onafhankelijkheid missen. Tergelijkertijd ben ik enorm enthousiast en opgelucht bij het vooruitzicht op een nieuwe wind door mijn leven.

Nieuw leven

Elke dag is een opportuniteit om je leven een totaal andere richting te geven. Vanuit die optiek heb ik besloten om mijn plaats op de Vlaamse arbeidsmarkt -  na 5 jaar - vaarwel te zeggen, en de komende 4 jaar Politieke Wetenschappen te studeren aan de  Universiteit Gent.

Deze blog zal het reilen en zeilen schetsen van mijn nieuwe (studenten)leven.  Als motivatie, als herinnering, en voor kennissen en vrienden wiens voyeurisme niet meer bevredigd wordt door ons homogene reality-tv-landschap.

Welkom.