Het was juli 1996, een warme zomerdag. Ik was 15 jaar, en doolde wat rond in Fnac Gent, toen (en nog steeds) één van mijn favoriete plaatsen om een teveel aan tijd te doden.
De revelatie
Ik passeerde de cd-afdeling, en aan één van de vele luisterstandjes stond het (toen) nieuwe album van Metallica, Load. De band was toen compleet onbekend voor me, maar de opvallende cover van de plaat (zie links) trok mijn aandacht. Niks deed toen vermoeden dat dit moment, enige minuten later, in mijn geheugen gegrift zou staan als dé mijlpaal in mijn muzikale ontdekkingstocht, waartegen alle toekomstige ontdekkingen zouden afgewogen worden…
Tot dan had mijn muziekwereld vooral bestaan uit klassiek (met dank aan mijn vader), Michael Jackson, The Radio’s en Bryan Adams. Maar ik was puber, en het was tijd voor iets anders. Niet dat ik daar doelbewust voor koos. Het was eerder een steeds sterker wordende onbewuste sluimerende behoefte om mijn horizonten te verruimen. Ik nam de koptelefoon van de haak, schoof die over m’n oren en drukte de stugge playknop in.
Het gevoel dat zich meester van me maakte, valt het best te vergelijken met verliefdheid: de klik na de eerste kennismaking, het overmeesterd worden door dat allesomvattende vurige gevoel ter hoogte van de buik, en die andere die continu door je hoofd spookt.
Thuis
Thuisgekomen was het tijd om het hele album aan een intensieve luistersessie te onderwerpen. De eerste verliefdheid sloeg al snel om in ware liefde, en ik wist dat dit een langetermijnrelatie ging worden. Het beloofde een zomer te worden om nooit te vergeten, en dat werd het ook.
De nieuwe muzikale wind in mijn leven was ook mijn ouders niet ontgaan. Pa z’n nieuwsgierigheid was geprikkeld door mijn enthousiasme, en zo klonk voor het eerst in 15 jaar het geluid van zware gitaren doorheen de huiskamer. Mijn vader knikte en hoorde dat het goed was. Moeder liep er wat verweesd bij, zette het Mariabeeld recht, en liep veelbetekenend de keuken in. Voor iemand met geen specifieke voorkeur voor muziek, was haar reactie eerder irrelevant. Dat mijn vader – die notabene naar klassiek luistert – het wel kon smaken, dát was fucking cool.
12 jaar later is Load mijn meestbeluisterde album. En in al die tijd is er geen enkele band in geslaagd me evenzeer onder de indruk te krijgen van een plaat. Ik kan met overtuiging zeggen dat ik gelukkig getrouwd ben.
Death Magnetic
In september komt Metallica met een nieuw album, Death Magnetic. Mijn puberale verafgoding van de groep mag dan ondertussen getaand zijn, een nieuwe release van mijn all-time favorite band brengt me nog steeds in opperste staat van paraatheid.
Hun nieuwste single ‘The Day That Never Comes’, die gisteren voor het eerst gedraaid werd, kon me voorlopig niet overtuigen. Het klinkt als een mix van oud en nieuw werk, alsof ze zowel old- als new school fans willen paaien. Maar het resultaat heeft te weinig samenhang en is niet vernieuwend. Afwachten tot de release van het album op 12 september …
