zondag 14 september, 2008 · 1 Reactie
De Standaard, dé kwaliteitskrant van Vlaanderen, zo wordt algemeen aangenomen. Maar hoe zit het met de lezers? Dit is de top 10 van artikelen die gisteren het meest aangeklikt werden op de online versie van de krant:
- Alizée is weer vrijgezel
- Gewapende man kritiek na zelfmoordpoging
- Frans magazine kraakt ons koningshuis
- Filmbeelden vrijlating McCain in Vietnam
- Eurostar rijdt niet na brand in Kanaaltunnel
- Pamela laat zoontjes sextape zien
- Pamela uit de kleren bij Ellen Degeneres
- Wendy Van Wanten moet jaar wachten op proces
- ‘Laat moslims bidden op het werk’
- Lance Armstrong wint opnieuw
Treffend, maar niet verrassend. Sex and sorrow sell.
Categorieën: media
getagged: de standaard
Al iets meer dan een week heeft mijn vaste, gestructureerde werkleven plaats gemaakt voor een leven van (tijdelijk) ongelimiteerde vakantie. De keerzijde van de medaille is dat Gent verruild is voor Waarschoot, een onbenullig dorpje op 16 kilometer van het Gentse. Achtduizend inwoners, de koeien niet meegeteld.
Bij mijn eerste bezoek aan de lokale supermarkt werd de dorpsmentaliteit al snel duidelijk. Voor dorpsmensen is een supermarkt wat een café voor jongeren is: een plaats om bij te praten. Over het weer, een begrafenis, een trouw, een scheiding, …. Terloops wordt er iets in een winkelmand gelegd, maar dat gebeurt met zo’n onachtzaamheid, dat commisses doen (vertaald: boodschappen doen) er een andere betekenis door krijgt.
Om van de parking van de supermarkt op het fietspad te raken, reed ik noodgedwongen enkele meters op het voetpad. Dat was zonder de bejaarde vrouw gerekend wiens pad ik toevallig kruiste. Meteen werd ik terecht gewezen op mijn zware verkeersovertreding: “Doar es ‘t fietspad é meniere”, wat zoveel betekent als “Daar is het fietspad, oesterzwam”. Ik ontwaakte uit mijn droom, en toen daagde het besef: ik woon weer in Waarschoot.
Categorieën: persoonlijk
getagged: waarschoot
