Ben Kingsley speelt de rol van David Kepesh, een in het leven versteven vijftigplusser en literatuurprofessor, die zo bang is van binding dat hij al 20 jaar een zelfde minnares heeft. Ontgoocheld door het verleden, verkiest hij in al die tijd eenzaamheid boven het risico van een relatie. Zo’n uitgangspunt leidt veelal tot een prent vol clichés, maar Elegy is de uitzondering die de regel bevestigt.
Natuurlijk wordt onze protagonist verliefd op een studente waaraan hij doceert – een heerlijk ingetogen Penelope Cruz – maar wie dacht dat dat het begin is van voorspelbare Hollywoodiaanse zeemzoeterige drap en bijhorend moraliserend vingertje, is eraan voor de moeite. Je krijgt immers een realistisch beeld voorgeschoteld van leven, liefde en alles wat daartussen hangt, doorweven met de altijd aanwezige dualiteit van vreugde en pijn, en de irrationele kant van de mens ‘persoonlijkheid’ genaamd.
Ook dat zou kunnen uitmonden in een kroniek van een aangekondigd scenario, maar de film slaat op de juiste momenten onverbiddelijk met de lat op de vingers, die je als kijker bij de les van het leven houdt. Soms maakt het personage van Kingsley zo’n foute, maar o zo menselijke keuzes, dat je zin krijgt om hem vanuit je cinemastoel luidkeels op andere gedachten te brengen. Sterk.
Het resultaat van dat alles is een menu van beklijvende, en bij momenten pakkende cinema, met rauwe romantiek als hoofdingrediënt. Laat de martini stirred not shaken even voor wat ze is, en ga dat zien!
Categorieën: film
getagged: elegy, film
Vandaag stond ik aan te schuiven aan de kassa van de Waarschootse Carrefour. Daar zat een kassierster, zoals dat meestal het geval is. Deeltjes grijze hersenmassa zetten een blauw flikkerlicht op: waar had ik die nog gezien?
Sylvie is haar naam. Ze zat de eerste 2 jaren van het middelbaar in mijn klas, op een klein Waarschoots schooltje dat enkel die jaren aanbood. Enige nostalgie is hier niet te vermijden: dat was een leuke tijd, waar alles een stuk eenvoudiger leek. Grenzen verleggen bestond toen uit je eerste sigaret roken, een naaktblaadje laten rondgaan in de klas, condooms (durven) kopen in de apotheek, en het aanmaken(/afmaken) met een klasgenootje.
Sylvie was zo’n klasgenootje die het wou ‘aanmaken’ met mij. Eén van de eerste. Het laat weinig aan de verbeelding over dat zo’n kalverliefdes heel beperkt zijn in de tijd. In ons geval: een week. Maar het is me altijd bijgebleven, net omdat het mijn eerste (bescheiden) ervaring was met een meisje.
Om haar in zo’n totaal andere context terug te zien aan een kassa, dertien jaar na de ‘feiten’, vormde een kleine clash with reality. De associatie met puberale naïviteit, heerlijke banaalheid en kinderlijke onschuld van weleer: in één klap doodgemept door een kassa. En de korte periode in dat schooltje leek plots een droom, alsof het nooit gebeurd was.
‘Dag Bram’, zei Sylvie, en ik ontwaakte uit mijn beschouwing.
Categorieën: persoonlijk
getagged: middelbaar, nostalgie, sylvie
