Vandaag gingen in de omgeving twee F16’s door de geluidsmuur. De luchtverplaatsing die daarop volgde deed de buurt op zijn grondvesten daveren. Verrassend hoe twee relatief kleine objecten op zo’n grote afstand zo’n schokgolf kunnen veroorzaken.
Defensie heeft bericht dat het ging om een interventie voor een burgervliegtuig waarmee contact verbroken was.
Grappig: mijn vader liep de gang in en riep, ‘Waarde gij da!?’. ‘Ja’, dacht ik, ‘ik stelde me recht en door het gewicht ging het hele huis beven’.
In onderstaande amateuropname zie en hoor je een F14 door de geluidsmuur vliegen. Merk de kegelvormige condens op die daarbij optreedt.
Wetenschappers zijn erin geslaagd een pil te ontwikkelen die traumatische herinneringen doet vergeten. Zo werden in een test mensen bang gemaakt van spinnen, om ze nadien een pilletje te geven die de nare herinnering eraan wegnam.
Enerzijds zou zo’n pil een immense hulp zijn voor mensen die zware traumatische ervaringen hebben meegemaakt als verkrachting, moord, marteling en aanverwante extremen. Anderzijds is het aannemelijk dat mensen dit massaal zouden consumeren om trivialere redenen. Het is niet ondenkbaar dat een pil die angst kan wegnemen bijvoorbeeld tot een sterke stijging van het aantal echtscheidingen zou kunnen leiden. Of een ander en meer directer effect: een stijging van het aantal zelfmoorden door het wegnemen van angst als overlevingsmechanisme.
De link met de film Eternal Sunshine Of The Spotless Mind is vlug gelegd: een koppel gaat uit elkaar, en met behulp van een bepaalde behandeling vergeten ze compleet ooit een relatie gehad te hebben, met alle (onvoorziene) gevolgen van dien. En zo lijkt de komst van zo’n pil me – ironisch genoeg – vooral angst in te boezemen.
In de loop van een dag flitsen horden losse woorden doorheen mijn gedachten, flarden van zinnen die samen een vage structuur vormen. Er zijn van die perioden waar het quasi onmogelijk is om er concreet vorm aan te geven. De laatste tijd zit ik weer met zo’n toestand waar verdroogde inkt m’n pen verstopt.
Het frustreert me mateloos. Er zijn zoveel rondzwevende ideeën die ik wil verwoorden, maar ze zitten vast in mijn hoofd en ik krijg ze er niet uit. En hoe harder ik duw om ze naar buiten te krijgen, hoe onmogelijker het wordt. Als ik dan toch iets probeer, komt er iets uit als… dit. Rommel.
De Standaard schrijft, na de zoveelste flater van Didier Reynders: “Hij is genetisch niet in staat om fouten toe te geven”. Dat kan meteen veralgemeend worden naar zowat alle politici, zelfs diegene die ontslag (moeten) nemen. Dan klinkt het: “We hebben niks fout gedaan, maar we nemen onze verantwoordelijkheid op”. Verantwoordelijkheid voor wat dan precies?
Ik had 5 examens, waarvan ik er 4 heb meegedaan. Een strategische beslissing, om me ten volle te kunnen concentreren op deze 4 vakken. Het heeft zijn vruchten afgeworpen, want ik ben geslaagd voor alle examens die ik afgelegd heb. Voorlopig dus één vak tweede zit.
Dit overtreft mijn stoutste verwachtingen, want de omstandigheden waarin ik moest studeren waren soms heel zwaar. Ik heb voor mezelf bewezen dat ik in staat ben een universitaire studie te volgen, en ik ben vastbesloten om ze te volbrengen ook.
Ik besef dat dit nog maar het begin is, en er nog zware periodes zullen volgen, maar de vuurproef is doorstaan. Laat die tweede semester maar komen!
Sociale en politieke leerstelsels (prof. dr. S. Zemni) 15 / 20
Politicologie (prof. dr. C. Devos) afwezig
Communicatiewetenschap (prof. dr. H. Verstraeten) 10 / 20
Sociologie (prof. B. Van de Putte) 12 / 20
Statistiek (prof. dr. J. Lievens) 17 / 20
