Lopen

Sinds kort is mijn loopseizoen weer begonnen. Nog niet zo lang geleden was ik een geoliede machine die twintig kilometer op wolkjes liep, afgelopen maanden jammerlijk gedegenereerd tot een roestbak die – ochot – nog vijf kilometer vooruit ploetert. Pijnlijk.

Maar het opbouwen verloopt vlot, en ik verwacht de eerste tien kilometer binnenkort al te kunnen bereiken. Twintig in juni?

Strijd

Een rapport van de HRF (Hoge Raad van Financiën) waarschuwt voor het ontsporen van de overheidsfinanciën. Drie maand voor de verkiezingen staan alle partijen op scherp, en laten de gelegenheid niet onbenut elkaar door het slijk te halen, selectief weliswaar.

CD&V gooit met modder richting de regeringen-Verhofstadt, toen ze zelf in de oppositie zat. ‘In een periode waarin de groeicijfers gunstig waren, is te weinig bespaard voor de vergrijzing’. Over het eigen beleid uiteraard geen woord, al zijn er binnenskamers wel kritische uitlatingen te horen op de recente profilering van Leterme ten koste van Van Rompuy.

Oppositiepartij SP.A op haar beurt,verwijt de regeringen-Leterme en -Van Rompuy gebrek aan beleid: ‘Ze zijn er niet in geslaagd om te regeren’. Op Paars(-Groen) geen kritiek te horen, daar SP.A zelf lid was van de toenmalige regering.

Dedecker blijft bij z’n stokpaardje en pleit voor hervorming van het overheidsapparaat. Zoöok N-VA die in het begrotingstekort vooral een communautaire kwestie ziet, maar evenwel niet nalaat beschuldigend uit te halen naar oud-kartelpartner CD&V.

Open VLD houdt zich afzijdig. Ook dat verwondert niet: sinds 1999 maakte zij onafgebroken deel uit van de regering en dus medeverantwoordelijk voor elke begrotingsmaatregel. Daarbij mag de lancering van Verhofstadt niet in gevaar komen. Ook Vlaams Belang verkiest het stilzwijgen, wellicht omdat het woord moslim of islam nergens te bespeuren viel.

De enige verrassende reactie kwam van Groen!, dat in een strengere aanpak van fiscale fraude de uitweg ziet.

De kaarten zijn geschud, de strijd begonnen, maar mag het iets minder voorspelbaar?

Privacy matters

Klik op ‘HQ’ onderaan de videospeler voor betere kwaliteit.

Yves, alstublief!

Kon in 1,5 jaar de zelfuitgeroepen ‘vijf minuten politieke moed’ niet tonen. Zong de Marseillaise in plaats van de Brabançonne op de Belgische nationale feestdag. Joeg de Walen tijdens onderhandelingen weinig subtiel het harnas in. Hield vast aan economische groei, toen het vooruitzicht op stagnatie al gemeengoed was. Ging roemloos ten onder naar aanleiding van mogelijke betrokkenheid bij een inbreuk op de scheiding der machten. Zijn naam is Leterme… Yves Leterme.

Vandaag kondigde de West-Vlaamse geitenhoeder niet alleen ongepast en arrogant zijn comeback aan -’Anderhalf jaar geleden heb ik een mandaat gekregen. Dat is nu halfweg’. Hij schoffeerde in één beweging ook huidig premier en partijgenoot Van Rompuy door te stellen dat onder hem de staatshervorming er ook niet komt. Vervolgens wees hij de vinger naar de magistratuur die hij verwijt het CD&V-programma niet gerealiseerd te willen zien.

Na de lijdensweg en val van Leterme I, met getrokken mes opnieuw het politieke toneel betreden, in een zo al delicaat economisch en politiek klimaat? Kim De Gelder kan er een puntje aan zuigen.

Leterme vergaloppeert zich nog voor hij in het zadel zit. Yves, alstublief!

Gewelddadige computerspelletjes

“In Duitsland wordt de discussie over de gevolgen van gewelddadige games opnieuw in alle hevigheid gevoerd. Gisteren al bleek dat de jongeman die in Winnenden zestien mensen doodschoot regelmatig Counter-Strike speelde. Hoewel er geen sluitend wetenschappelijk bewijs bestaat voor een link tussen games en gewelddadig gedrag verbood Duitsland het voorbije jaar 43 spellen.” (Bron: De Morgen)

Soms kun je weinig anders dan heel hard lachen met mensen, niet vrij van enig leedvermaak.  Dan durf ik wel eens stilletjes denken dat de mensheid in al zijn stompzinnigheid, de miserie in de wereld verdient.

Blijven proberen.

Raid in Winnenden

Een 17-jarige Duitser heeft in Winnenden in het wildeweg 16 mensen gedood en daarna zelfmoord gepleegd. Uitzonderlijk valt het nieuws niet meer te noemen: in 1999 werd het startgeschot gegeven voor de massamoordtrend bij tieners, in Columbine High School in Colorado. Daar doodden Eric Harris en Dylan Klebold 15 medeleerlingen en onderwijzend personeel in een zelden geziene killing spree. Nadien werden soortgelijke feiten nog eens overgedaan in (onderandere) het Duitse Erfurt in 2002 (17 doden), het Amerikaanse Redlake in 2005 (10 doden), het Amerikaanse Blacksburg in 2007  (33 doden)  en Finland in 2008 (9 doden).

Wat bezielt jonge mensen, veelal tieners, om over te gaan tot zulk extreem geweld? En belangrijker, hoe kan dit voorkomen worden? Voer voor veel geblaat in de politieke wereld, dat nog maar weinig wol heeft voortbracht. We stonden erbij en keken ernaar. ‘We hebben totaal geen idee wat de jongen heeft bezield. Hij gedroeg zich niet vreemd. Er waren geen signalen dat dit op til was. We staan voor een raadsel over het waarom van deze moordpartij‘, aldus de politie over de dader van het recente voorval in Duitsland.

Wat opvalt is dat dit soort van geweld bijna uitsluitend voorkomt in het Westen. Dat is geen toeval. In een maatschappij waar presteren, consumeren en individualisme hoogtij vieren, ontbreken sociale netwerken om de druk die gecreëerd wordt af te laten.  Aanwijzingen daarvoor hoef je niet ver te zoeken: de verkoop van antidepressiva, kalmeer- en slaapmiddelen boomt. In België alleen al goed voor een verkoop van 588 miljoen (!) doses in 2007. Helaas, met pillen alleen los je geen structurele problemen op. Dat blijkt onderandere uit de zelfmoordcijfers, die in alle Westerse landen abnormaal hoog zijn vergeleken met niet-Westerse landen.

Soms wordt de druk in een maatschappij afgelaten op dramatischer wijze, en krijg je van tijd tot tijd een gefrustreerde tiener die door het lint gaat, en alvorens zelfmoord te plegen een hele hoop mensen in zijn kielzog meesleurt. Een randfenomeen vergeleken met zelfdoding op zich, maar wel een symptoom van een samenleving waar in zijn geheel een en ander fout loopt.

In het verleden heeft de politiek al te snel de vinger gewezen naar computergames, geweld op tv, muziek en aanverwante gemakkelijkheidsoorzaken. De durf om the big picture te bekijken heb ik vooralsnog niet gezien. Tot dan zal massamoord door tieners deel blijven uitmaken van deze maatschappij. In die zin is het slechts een kwestie van tijd voor we in een Belgische school een gelijkaardig drama te verwerken krijgen.

Ontkoppelen

Mijn leven is zo verstrengeld geraakt met internet, dat het ongemerkt een heuse verslaving geworden is. De hunker om voortdurend in verbinding te staan met informatie en mensen is zo groot, dat ik veelal ongewild de computerruimte kom binnengewandeld als ik eigenlijk in de kamer ernaast moet zijn.

Even mail checken, enkel dat. Wat voor nieuws? Springen van kop tot kop, een artikel her en der schuin doorlopen. MSN wenkt. Iemand spreekt me aan. Ik raak in gesprek. Muziek opzetten. Berichten op Facebook of Netlog? Plopgeluid op Facebook: iemand begint een conversatie. De tijd tikt, het toetsenbord tokkelt. Film al uit? Kinepolis-site. Neen, maar deze wel. Goede film? Imdb.com. Beschikbaar als download? Torrentdatabase bekijken. Daar, de nieuwe aflevering van Battlestar. Downloaden. Battlestar kijken. MSN blijft lopen. Inpikken op verloren conversaties. Eten, snel. Gamen. Te laat slapen.

Wat begon als een voornemen om enkel mail te lezen, eindigt in een marathon van eindeloze informatie. De dag eindigt en ik vraag me af wat ik eigenlijk gedaan heb. Alles en niks tegelijkertijd. Het gevolg van meer dan dertien jaar verknocht te zijn aan dit online opium.

Sinds kort verplicht ik mezelf tot een grotendeels offline leven, ontkoppeling. En plots ontstaat er die stressloze zee van tijd, geherwaardeerd door een goed ouderwets boek.