Waarom socialisten óók gelijk hebben

De positieve beeldvorming van het liberalisme wordt altijd op dezelfde manier gecreëerd: een rijke industrieel komt in een Versace-pakje voor de camera vertellen dat hij opgroeide in een arme boerenfamilie, en door hard werken vanop het allerlaagste echelon doorschoot naar de hogere regionen des kapitalisme. Met op het einde de niet te misverstane moraal van het verhaal: elk individu heeft de vrijheid om z’n eigen geluk (al dan niet) te maken. Wie mislukt heeft het met andere woorden louter aan zichzelf te danken.

Ik word altijd wat kregelig van dat soort American Dream-sprookjes die liberale opvattingen als carrot-on-a-stick voor de neus van de goegemeente houden. Het zijn immers grote uitzonderingen die in zo’n opzet slagen. De overgrote meerderheid van ‘mislukkelingen’ proberen net hetzelfde, met evenveel inzet, en bijten toch in het zand. Alleen komen die niet op tv. Dat kan ook moeilijk anders, want het zou aan zendtijd ontbreken om dat allemaal door de ether te krijgen.

Wat de liberale these nog ongeloofwaardiger maakt, illustreren de liberalen (Open VLD) met hun Oost-Vlaamse lijsttrekker zelf: zonder z’n familienaam zou Jean-Jacques De Gucht wellicht nooit verder geraakt zijn dan de gemeentelijke politiek. Wie daaraan twijfelt moet maar eens kijken op welke  bedroevende en pijnlijke wijze De Gucht junior zich te kijk stelt in ‘De Minuut’ van De Standaard:

Fientje Moerman en Filip Antheunis, op de respectieve tweede en derde plaats op diezelfde Oost-Vlaamse lijst, zullen die individuele vrijheid en inzet tegenwoordig ook wat relativeren…

Wat me brengt tot het inzicht dat ik al jaren geleden heb verworven: in het leven heb je vooral chance, en een goede omgeving nodig. Persoonlijke inzet speelt vanzelfsprekend ook een rol, maar dat wordt door het liberalisme pur sang net iets teveel opgevoerd als de ‘Holy Grail’ van het leven. Mensen worden nu eenmaal ongelijk geboren, met ongelijke kansen en daaruitvolgend een ongelijk bestaan. Geen enkele liberaal die dat echt zal of durft ontkennen, maar de stiefmoederlijke ondertoon is nooit veraf.

Caroline Gennez heeft op één punt ontegensprekelijk gelijk: links is nodig. Al zal mijn stem door de zwakke beurt van sp.a de afgelopen jaren, naar een ander links gaan.