Partytime(out)

Ik heb me laten verleiden om – for old times sake –  een beachparty bij te wonen in het lokale jeugdhuis. Een zware vergissing, zo bleek.

Het weerzien van oude bekenden beperkte zich tot het voeren van een quasi obligaat ‘Hey, lang geleden’-minuutgesprek, waarna de persoon in kwestie zich begaf naar vertrouwdere, veiliger sociale oorden. Natúúrlijk ben ik daar deels medeplichtig aan: ik kan het zelden opbrengen om het smalltalkgeschut in gereedheid te brengen, in ruil voor magere sociale baten. Zeker in de nabijheid van te luide dansmuziek.

Verder was daar mijn ex-vriendin, met wie ik gehoopt had even te kunnen bijpraten. Die bleek me echter  liever kwijt dan rijk. God mag weten waar dat drie (!) jaar na datum nog goed voor is. Wellicht verge(t)(v)en mensen (elkaar) sommige dingen nooit. Jammer.

In diezelfde categorie (of soap, zo je wil) was daar een oud-klasgenoot die zich al enige jaren in de voet geschoten voelt om redenen die ik in het midden laat. Ook hier na al die tijd nog open wonden. Wellicht moet het me allemaal zelf ‘ns overkomen om het precies te begrijpen.

En zo verwerd afgelopen nacht tot een cocktail van has-been’s en will-not-ever-be’s die de echte cocktails van een wrange nasmaak voorzagen. Om snel te vergeten.