In een examenperiode laat ik de pen graag wat zwijgen, en muziek spreken.
Mijn favoriete compositie van het moment: symfonie no. 7 van Beethoven, deel 2 (allegretto). Onlangs nog gebruikt in de film Knowing als solide sfeerbrenger: strijkers, zacht strelend, mysterieus, melancholisch, en dan weer hoopvol.
In onderstaande video uitgevoerd door de legendarische Berliner Philarmoniker, gedirigeerd door de nog legendarischer Herbert Von Karajan.
Categorieën: muziek
getagged: 7, allegretto, beethoven, karajan, symfonie
Eén van de meest indrukwekkende en virtuoze pianostukken ooit. Het pianoconcerto no. 3 van Rachmaninov. Prachtig om te horen op zich, maar met beeld erbij des te indrukwekkender. Emotionele diepgang voor deze monotone dagen.
(Doorklikken op de video tot Youtube zelf opent, om daarna de ‘HQ’ optie te kunnen aanklikken; absoluut noodzakelijk, want de standaard beeldkwaliteit is slecht)
Deel 1:
Deel 2:
Categorieën: muziek
Het haar op mijn lijf gaat recht staan, gevolgd door een rilling en het plots alomtegenwoordige gevoel dat iets er toe doet. Het gebeurt zelden dat ik zo bewogen word door iets, maar áls het gebeurt is het meestal door filmmuziek.
Enkele weken terug ontdekte ik deze compositie geschreven door de Hollywood-componisten Two Steps From Hell voor de nieuwste Star Trek-trailer. Het blijft in mijn systeem hangen als een hardnekkige hunker naar meer: twee minuten en achtendertig seconden epische grandeur die blijft nazinderen. Op internet las ik een comment die het mooi samenvat: ‘Makes me imagine my life as a movie trailer’.
Rechtstreeks te beluisteren op http://www.imeem.com/people/hhz_iA/music/2KihKMOL/two-steps-from-hell-freedom-fighters/ (enkel de muziek, niet de trailer)
Componist: Two Steps From Hell
Titel: Freedom Fighters
Star Trek-trailer 3
Categorieën: film · muziek · persoonlijk
getagged: filmmuziek, freedom fighters, star trek, two steps from hell
Duistere dagen vragen om duistere muziek. Zo botste ik onlangs op een nummer van (metalband) Danzig dat in mijn kleren bleef hangen, getiteld ‘Lilin’. Laaggestemde gitaren, een strak begeleidende drum, een zanglijn die iets wegheeft van een mantra, en dat alles in een adagio tempo. Griezelig duister, en toch catchy.
Woorden zijn alweer een flauw excuus: http://www.box.net/shared/qhpmcr4bdv
Wie dacht dat de grootste verdienste van de film The Dark Knight de vertolking was van wijlen Heath Ledger als The Joker, had beter moeten luisteren. De soundtrack van Hans Zimmer en James Newton Howard – Hollywoods huiscomponisten – steelt pas écht de show. Bombastische, theatrale, donkere, dreigende, symfonische composities, die Gotham met zijn getormenteerde vleermuisheld van een perfecte sfeer voorzien.
De hele soundtrack is de moeite waard, maar twee composities steken uit:
Maar muziek valt nauwelijks in woorden te vatten, daarom heb ik deze twee composities beschikbaar gesteld op http://www.box.net/shared/pjnhecldhr Je hebt Winrar nodig om de twee files te decomprimeren: http://www.rarlabs.com/rar/wrar380.exe
Bij voorkeur te consumeren in een ligzetel, na zonsondergang, met een groot glas cabernet sauvignon.
Het was juli 1996, een warme zomerdag. Ik was 15 jaar, en doolde wat rond in Fnac Gent, toen (en nog steeds) één van mijn favoriete plaatsen om een teveel aan tijd te doden.
De revelatie
Ik passeerde de cd-afdeling, en aan één van de vele luisterstandjes stond het (toen) nieuwe album van Metallica, Load. De band was toen compleet onbekend voor me, maar de opvallende cover van de plaat (zie links) trok mijn aandacht. Niks deed toen vermoeden dat dit moment, enige minuten later, in mijn geheugen gegrift zou staan als dé mijlpaal in mijn muzikale ontdekkingstocht, waartegen alle toekomstige ontdekkingen zouden afgewogen worden…
Tot dan had mijn muziekwereld vooral bestaan uit klassiek (met dank aan mijn vader), Michael Jackson, The Radio’s en Bryan Adams. Maar ik was puber, en het was tijd voor iets anders. Niet dat ik daar doelbewust voor koos. Het was eerder een steeds sterker wordende onbewuste sluimerende behoefte om mijn horizonten te verruimen. Ik nam de koptelefoon van de haak, schoof die over m’n oren en drukte de stugge playknop in.
Het gevoel dat zich meester van me maakte, valt het best te vergelijken met verliefdheid: de klik na de eerste kennismaking, het overmeesterd worden door dat allesomvattende vurige gevoel ter hoogte van de buik, en die andere die continu door je hoofd spookt.
Thuis
Thuisgekomen was het tijd om het hele album aan een intensieve luistersessie te onderwerpen. De eerste verliefdheid sloeg al snel om in ware liefde, en ik wist dat dit een langetermijnrelatie ging worden. Het beloofde een zomer te worden om nooit te vergeten, en dat werd het ook.
De nieuwe muzikale wind in mijn leven was ook mijn ouders niet ontgaan. Pa z’n nieuwsgierigheid was geprikkeld door mijn enthousiasme, en zo klonk voor het eerst in 15 jaar het geluid van zware gitaren doorheen de huiskamer. Mijn vader knikte en hoorde dat het goed was. Moeder liep er wat verweesd bij, zette het Mariabeeld recht, en liep veelbetekenend de keuken in. Voor iemand met geen specifieke voorkeur voor muziek, was haar reactie eerder irrelevant. Dat mijn vader – die notabene naar klassiek luistert – het wel kon smaken, dát was fucking cool.
12 jaar later is Load mijn meestbeluisterde album. En in al die tijd is er geen enkele band in geslaagd me evenzeer onder de indruk te krijgen van een plaat. Ik kan met overtuiging zeggen dat ik gelukkig getrouwd ben.
Death Magnetic
In september komt Metallica met een nieuw album, Death Magnetic. Mijn puberale verafgoding van de groep mag dan ondertussen getaand zijn, een nieuwe release van mijn all-time favorite band brengt me nog steeds in opperste staat van paraatheid.
Hun nieuwste single ‘The Day That Never Comes’, die gisteren voor het eerst gedraaid werd, kon me voorlopig niet overtuigen. Het klinkt als een mix van oud en nieuw werk, alsof ze zowel old- als new school fans willen paaien. Maar het resultaat heeft te weinig samenhang en is niet vernieuwend. Afwachten tot de release van het album op 12 september …
Categorieën: muziek
getagged: death magnetic, load, metallica, muziek
Het is weer zover: muziek heeft weer slachtoffers gemaakt. Een paar dagen terug was er een leerling in een Zuid-Afrikaanse school, die Samoerai-gewijs wat schoolvriendjes in mootjes hakte. Hij droeg een masker dat leek op die die metalband Slipknot gebruikt. Een woordvoerder van de school wil de jeugd nu ‘voorlichting geven over de schadelijke effecten van satanische muziek’.
Dat zal het probleem van moordende tieners ongetwijfeld oplossen. Wil je tot dan iemand uit de weg ruimen? Doe het dan zonder ondergoed, en Britney Spears is je zondebok!
(Bron: De Morgen van 20/08/2008 – Slipknot krijgt schuld van moord op school)
Categorieën: muziek · sociaal-maatschappelijk
getagged: slipknot, muziek, moord, Zuid-Afrika
