Het einde van de wereld

Het einde van de wereld is nabij, jawel: alweer. Goed nieuws voor de onheilsprofeten die het jaar 2000 zagen komen en gaan, en zich in 2001 tevreden moesten stellen met wat vliegtuigen in een toren. Een beetje mager was dat, in verhouding tot de (toren)hoge verwachtingen die ze hadden.

Maar er is hoop voor menig onheilsgoeroe dankzij… de Maya’s. Die kwamen in een ver verleden – net zoals ons – tot de conclusie dat een kalender verdraaid handig zou zijn, en zo begonnen ook zij te tellen. Nu wil het toeval dat die kalender binnenkort aan zijn ‘jaar 2000′ komt, of meerbepaald: 13.0.0.0.0, wat in onze jaartelling neerkomt op 2012. Iets met veel nullen en een getal 13 met bijhorende symbolische betekenis. Wat wil je nog meer om het einde van de wereld aan vast te knopen.

Maar er is nog heuglijker nieuws, want er is een andere eindtijdvoorspelling die net iets vroeger begint, namelijk: nu. De profeet van dienst noemt Ronald Weinland, en hij meent parallellen te kunnen trekken tussen beschrijvingen in de Openbaring van Johannes – de Apocalyps uit het Nieuwe Testament – en een aantal zaken die momenteel plaatsvinden. Hij refereert ondermeer naar de aanwezigheid van een grote troepenmacht in de buurt van de Tigris en de Eufraat (de VS-troepen in Irak), een crash van het kapitalistische systeem (hoeft geen uitleg), en een aantal  minder concrete aanwijzingen.

Echt leuk wordt het niet volgens Weinland, want de volgende 1260 dagen zullen we bestookt worden met gigantische natuurrampen, totale maatschappelijke destabilisatie, gevolgd door Wereldoorlog III. En dat alles zal leiden tot de quasi volledige vernietiging van de mensheid, alstublieft. Uiteraard is er een select clubje van devote gelovigen die dat alles zullen overleven, en op het einde van Gods toorn onder vredige heerschappij van Jezus Christus himself zullen leven.

Je vraag je wellicht af: waarom? Heel eenvoudig: God creëerde de mens, en was ervan overtuigd dat Zijn creatie zichzelf ten gronde zou richten. Na 6000 jaar meent God zijn punt bewezen te hebben, en maakt Hij er binnenkort zelf een einde aan, om erger te voorkomen.

Elke weldenkende mens stelt zich daarbij spontaan de vraag: als God de uitkomst van zijn experiment toch al wist, waarom het dan nog uitvoeren? En waarom zou de mens van dit alles wakker liggen, als die er toch niks aan kan doen? ‘Gods wegen zijn ondoorgrondelijk’, meent Ron. Zijn hersenkronkels zijn dat duidelijk ook.

Als Weinlands voorspelling uitkomt, krijgen we alvast een spektakel waar het vuurwerk op nieuwjaar een puntje kan aan zuigen. Heeft hij ongelijk, dan wordt het uitkijken naar 2012, en kan zijn voorspelling uitstekend dienen als script voor een Hollywood blockbuster, binnenkort in uw bioscoop.

Je kunt Rons entertainende boekje over de eindtijd geheel gratis lezen, in het Nederlands, op http://www.the-end.com/2008_gods_laatste_getuigenis.pdf

Tijd

Het voelt alsof m’n hoofd zou kunnen ontploffen. Eén grote snelweg met stromen gedachten in file, dagenlang. Gedachten die een realiteit proberen onderkennen, dan weer ontkennen, als een kapotte relaisschakelaar. Een gevecht tussen twee legers, waarvan nu al zeker is dat er geen winnaar uit komt.

Je zou hopen dat je met leeftijd weerbaarder wordt tegen pijn en machteloosheid, maar niks is minder waar. Er zijn zaken die nooit wennen. Hoe cynisch: er is die regelmaat van pijn in het leven, en toch blijven we doorgaan. Als een vis die wanhopig op het droge spartelt, en in kleine regenplasjes éven het geluk vindt.

‘Tijd heelt alle wonden’ is een populaire uitdrukking, alsof tijd op zich een valabele reden is tot bestaan. Maar diezelfde ‘tijd’ maakt ook de nieuwe wonden. Het is maar hoe je het bekijkt, maar er is geen eenduidige optimistische kijk, zoals velen pretenderen.

Soms wil ik de tijd stoppen, zodat wat geweest is er niet meer is, en wat zou komen nooit zal zijn. Een vredig gevoel maakt zich van mij meester bij het idee, tot emotie het verdringt en ik uiteindelijk doe wat iedereen doet: doorgaan omdat…

Dier

In mijn cursussen kom ik af en toe eens een goede quote tegen. Eén die me bijgebleven is, vond ik het vermelden waard in een kort blogbericht: “De mens is noch engel, noch dier, en het ongeluk is dat wie engel wil spelen, dier wordt.“

De oorzaak van veel miserie, bijzonder to-the-point samengevat.

Traan

Een kerk vol. Zoveel handen heb ik geschud op de begrafenis van mijn grootvader. Met emotioneel geladen momenten als deze kan ik moeilijk om. Ik focus me bijgevolg op rationeel te vatten, irrelevante details: de manier waarop mensen een hand geven: strak, kordaat, in de ogen kijkend, of slap, bijna verontschuldigend en ontwijkend; of een raming maken van het aantal bacteriën aanwezig op mijn rechterhand na afloop van al dat handschudden.

Alles wat erop gericht is emotie los te weken tijdens zo’n begrafenisdienst, compenseer ik steevast door een rationele analyse van de situatie: de ‘pakkende muziek gespeeld door het orkest waar mijn grootvader bij was’, wordt niks meer dan een ‘technisch sterk gespeelde compositie’; de ‘gevoelige tekst van mijn vader over zijn vader’, wordt een ‘te strak voorgelezen speech’. Daar schuilt enige ironie in: ik ben een schoolvoorbeeld van de krampachtigheid waarmee onze westerse cultuur met de dood (en emoties) omgaat, en laat het nu net dié cultuur zijn waar ik niet hoog mee op loop.

De kerkdienst, de koffietafel, de ‘apotheose’ op het kerkhof… één grote, zes uur durende evenwichtsoefening tussen ratio en emo. Dat lukt. Ik verpink geen traan, ik geef geen krimp, en beperk mijn woorden tot droge lichtcynische uitspraken. Ik denk dat mensen dat wel eens verkeerd opvatten, maar dit is nu eenmaal mijn manier.

Mijn grootmoeder kreeg vorig jaar in juli, als eerste haar plaats op het kerkhof. Mijn grootvader prevelde toen, dat hij er ‘met tijd’ zou komen naast liggen. Vandaag, iets meer dan een jaar later al, kreeg hij zijn symbolische plek. Surreëel.

Na afloop gingen we met enkele familieleden nog even naar het huis waar mijn grootouders heel hun leven gewoond hebben. Datzelfde huis waar ik een deel van mijn jeugd en jongvolwassen leven heb doorgebracht. Ik besef dat dat het lot tarten is, maar enig masochisme is me blijkbaar niet vreemd.

Het tikken van de klok, het mazoutvuur, het tapijt, de tafel, de kasten, het schilderij … Het zijn slechts materiële objecten, maar op zo’n moment zijn het verhalen. Verhalen die vertellen over de talloze kerstavonden met de gezellige warme sfeer, over mijn grootvader die zijn middagdutje deed in zijn oude houten zetel, over mijn grootmoeder die op woensdagnamiddag kleren naaide, over Pasen en de verstopte eieren in de moestuin,… Als een donderslag bij heldere hemel drong het toen pas tot me door, dat mijn grootouders en die honderden gelinkte verhalen, voorgoed verdwenen zijn.

Ik ging naar boven, de kamer in waar ik als kind mijn logeerbed had. De tijd was er blijven stilstaan: de gordijnen, het behangpapier, het raamwerk: niks veranderd. Mijn blik viel op het nachtlampje dat me jarenlang doorheen donkere logeernachten had geloodst…

Even voelde ik me weer dat kind van weleer, en een traan rolde over mijn wang.

Grootouders kerstavond 2006

Dood, geloof en de beperking van de mens

We worden niet geobserveerd, geleid of gestuurd door een goddelijke entiteit. Dat is mijn geloof, zij het een dat niet aansluit bij enige godsdienst. Mijn leven is op alle vlakken doordrongen van dit uitgangspunt. En toch…

Vorig jaar is mijn grootmoeder overleden. Ze was 50 jaar gehuwd met mijn grootvader. Haar overlijden was zo’n onvatbare gebeurtenis voor hem, dat hij de spullen die ze achterliet voor geen millimeter durfde verplaatsen. Liet alles zoals het was, alsof er niks gebeurd was, alsof ze nog leefde. Treffend daarbij was dat hij altijd over haar bleef spreken in de tegenwoordige tijd: “Die fles water daar is van Rosa hé”.

Het gedrag dat mijn grootvader stelde, is de perfecte illustratie van de grenzen aan ons bevattingsvermogen. We vatten niet, en creëren een realiteit om dat voor ons te doen. Rationeel gezien is dat behoorlijk lachwekkend, want er is geen enkele reden waarom de onvatbaarheid van een overlijden het bestaan van een leven na dit leven, of de aanwezigheid van een god zou rechtvaardigen. En toch…

Een paar dagen geleden is ook hij, mijn grootvader, overleden. De realiteit dat ze er beiden niet meer zijn, veroorzaakt kortsluiting met de honderden beelden van hen in mijn hoofd, opgenomen doorheen de jaren van mijn leven. In die mate, dat ik bij mezelf de behoefte merk om te geloven dat mijn grootmoeder en grootvader op een andere manier bij elkaar zijn, buiten de grenzen van dit fysieke leven.

Ik zal nooit geloven in een leven na de dood, een god, of een hoger doel, wat voor zinsbegoocheling mijn hersenen ook uitproberen. Maar mijn recente ervaringen met de dood, hebben me wel doen inzien dat je respect moet opbrengen voor wat anderen geloven. Immers, de onvatbaarheid van de realiteit waar ik mee geconfronteerd word sinds het overlijden van mijn grootouders, is een peulschil vergeleken met wat mijn grootvader moest plaatsen. Ik ben de laatste die hem zijn realiteit had willen afnemen.