Even heb ik eraan gedacht deze blog te verwijderen wegens niet meer relevant, en laten we eerlijk zijn, er ligt ook geen kat wakker van wat ik te vertellen heb. Maar enig egocentrisme is me niet vreemd, ik heb het nu eenmaal graag ‘ns over mezelf. Gezien de oneindige digitale stroom van nikszeggende Twitter-berichten en Facebook-statussen ben ik niet de enige. Ik mag!

Met andere woorden, deze blog blijft bestaan in al zijn nutteloosheid, onder de huidige naam. Wat, hoeveel, wanneer of überhaubt iets is een vraagteken. In de afgelopen drie jaar heb ik immers geleerd om eigen voornemens en ambities met een korrel zout te nemen.

Ik ben tegelijk opgelucht en bang. Opgelucht omdat ik meer financiële zekerheid heb en een werkomgeving beter samengaat met mijn leeftijd dan de schoolbanken. Bang omdat ik niet weet of ik de combinatie werk/studeren ga aankunnen en of de job me inhoudelijk zal kunnen (blijven) boeien.

Nu ken ik mezelf onderhand al ‘n beetje. Nieuwe dingen schrikken me af. Enige weken warm draaien, en tot dan de dagen nemen zoals ze komen: van dag tot dag. De Nutella is alvast gesmeerd.

Beetje ironisch, bedrijven willen enerzijds hooggeschoold personeel, maar ho maar als ze horen dat je nog studeert. Dat gaat dan weer niet. Toegegeven, het is weinig courant om op je dertigste nog naar school te gaan, dat voel ik onderhand ook aan meer dan m’n portemonnee. Maar het treft dat de veelgehoorde slogan van ‘Een leven lang studeren’ in de praktijk veelal mooie woorden blijft.

Solliciteren is voor mij als naar reclame kijken: geconfronteerd worden met een ‘ideale’ wereld waarin je niet past: stressbestendige, vrolijke, opgewekte, gemotiveerde, gedreven, verantwoordelijke, teamgerichte manussen-van-alles die geen nine-to-five-mentaliteit hebben. Die eigenschappen vertoon ik wel eens op skiverlof, maar op de werkvloer – ongeacht de job – ben ik blij om rond vijfen huiswaarts te keren.

Natuurlijk kun je dat zo niet gezegd hebben. Wil je meegaan in de wereld moet je je ‘n beetje aanpassen. Zo wordt er in een reclamespotje ook niet verteld dat die Nutella-choco je eigenlijk dik maakt en kiespijn bezorgt, neen, Nutella zit boordevol melk, vitaminen en energie opdat je gezond en wel de hele dag door komt. Zodoende benader ik bedrijven als waren het dikke, verse sneden wit brood en ikzelf de Nutella… de gezonde variant weliswaar.

Doug ‘Duggy’ MacRay is leider van een viertal doorwinterde vrienden-bankovervallers. Allen zijn opgegroeid in een sociale projects-wijk in Boston waar armoede, drugs en alle sociale ellende van dien hand in hand gaan en een carrière als professioneel bankovervaller nog niet eens zo’n slecht idee lijkt. Daartegenover staat FBI-agent Frawley  (Jon Hamm) die er z’n levenstaak van maakt om MacRay en crew na een zoveelste gewelddadige overval een halt toe te roepen. Om de zaken nog wat te bemoeilijken begint MacRay – tegen beter weten in – een affaire met een slachtoffer van één van z’n overvallen.

Voldoende ingrediënten dus om een degelijk verhaal uit te destilleren, en dat lukt ook… tot op zekere hoogte. De vertolkingen zijn overtuigend, de actie hard en realistisch, de sociale achtergrond uit het leven gegrepen, en op geen enkel moment wordt er te nadrukkelijk de emotionele kaart getrokken. Afgezien van enkele weinig realistische wendingen en overbodige lachmomenten staat de film op zichzelf dan ook redelijk sterk.

Helaas valt er moeilijk naast de gelijkenissen met Heat (1995) van Michael Mann te kijken. En wie zich meet met de groten wordt ook volgens die maatstaf beoordeeld. In dat opzicht valt The Town wat magertjes uit, want het het epos van Mann doet op alle vlakken beter: Affleck is geen De Niro , en Hamm zeker al geen Pacino; de persoonlijke achtergrond van politie en dief wordt in Heat haarfijn ontleed, The Town beperkt zich tot we-kennen-elkaar-van-kindsbeen-af; de actiescènes in Manns film doen de adem stokken (die epische 15-minuten durende bankoverval!), The Town bevredigt maar bereikt nooit hetzelfde adrenalineniveau.

Kortom, The Town is Heat niet, en gezien de onoverkomelijke gelijkenissen kun je daar moeilijk omheen. Desondanks heeft de film op zich voldoende troeven in handen om de misdaadliefhebber voor een uurtje of twee aan het scherm gekluisterd te houden.

Beoordeling: 7/10.

- Tinie

Tienerromantiek en -dramatiek in de jaren ’80 met personages en situaties die meer dan herkenbaar zijn, gestut door een heerlijke eighties soundtrack… de American Beauty van de tienertragikomedie. Kortom: simpelweg zien!

Meer info: http://www.imdb.com/title/tt1091722/

Ik stuur deze mail om u te feliciteren met het Kringwinkel-concept dat u in het Meetjesland heeft kunnen uitbouwen. Het is altijd een hart onder de riem om te zien dat er nog bedrijven zijn die het beste voor hebben met mens, milieu en de zwakkeren in de maatschappij.

In deze tijden van economische crisis is het sociale tewerkstellingsprincipe van de Kringwinkel nog meer dan ooit van belang. “De Kringwinkels bieden werk aan mensen die het moeilijk hebben een job te vinden.”, lees ik op de website in het missiestatement. Hartverwarmend.

Niet eenvoudig lijkt me, want werken in de sociale sector heeft zijn eigen dynamiek. Zo kan het al eens gebeuren dat een werknemer niet komt opdagen, of dat iemand er na een halve dag plots de brui aan geeft. Ondanks deze tekortkomingen die inherent verbonden zijn met de sociale economie, moet de Kringwinkel toch blijven functioneren. Straf.

Het toeval wil dat ik iemand ken die tewerkgesteld is in een Kringwinkel. Af en toe vertelt hij ‘ns over zijn job, die hij al enige tijd gedreven invult: planning beheren, mensen motiveren, delegeren, flexibel organiseren.

Ook hij heeft het de afgelopen jaren niet zo makkelijk gehad in het leven: in 5 jaar tijd is zijn vrouw van hem gescheiden, beide ouders verloren en twee keer ontslagen op z’n werk. Daarbij heeft hij een afbetaling voor het huis, en een inwonende zoon die op latere leeftijd besliste om opnieuw te studeren. Financieel niet vanzelfsprekend.

Maar hij heeft voor u ongetwijfeld een grote meerwaarde. Hij vertelde me onlangs hoeveel tijd en energie hij gestoken heeft in een complete verhuis van een magazijn, en de organisatie van een opendeurdag. Niet slecht voor iemand van 56, dacht ik zo.

Het enige minpuntje is dat het niet zo goed botert met zijn baas. Naar het schijnt heeft die wat van een obsessief-compulsieve neiging tot perfectionisme. Het kan aan mij liggen, maar dat lijkt me moeilijk combineerbaar met de sociale
sector, niet? Soit, het is wellicht een detail.

Nu, eigenlijk placht ik te zeggen: het boterde – onvoltooid verleden tijd – niet zo goed met zijn baas. Want na 6 maand bloed, zweet en tranen om al het voorgaande te realiseren, is zijn proefcontract doodleuk niet verlengd.

Net zoals vorig jaar rond deze tijd – toen hij ontslagen werd bij een herstructurering – wordt zijn eindejaarsperiode én verjaardag ongetwijfeld alweer een beest van een feest. Op 57-jarige leeftijd is zijn kans op een nieuwe job en uitdaging immers gigantisch groot.

Het leek me dan ook bijzonder opportuun, u persoonlijk te feliciteren met het succesvol nastreven van uw sociale tewerkstellingsmissie, voor “mensen die het moeilijk hebben een job te vinden.” Ik word er vanbinnen helemaal warm van.

Tot slot wens ik u alvast een zalige Kerst en een voorspoedig 2010.

Met de meeste hoogachting,
De zoon
**verwijderd**
Student Tweede Bachelor Politieke Wetenschappen

PS: U maakt ongetwijfeld geen bezwaar als ik deze mail op mijn blog publiceer.

Ik voel me net een kind, in spannende afwachting van een nieuwe klas en nieuwe juf. De ‘juf’ in kwestie die de spits mag afbijten van tweede bachelor Politieke Wetenschappen is Hendrik Vos, met Europese Politieke Integratie.

In verhitte discussies als deze is het een goed idee om af te lijnen wat nu precies het beoogde doel is, en het middel om dat doel te bereiken. Een betere positie van de moslimvrouw ten opzichte van moslimmannen is het doel, een hoofddoekenverbod het middel. Hierbij stel ik me meteen enkele vragen. Is er sprake van systematische onderdrukking, of zijn het slechts enkele gevallen? En áls er een reëel probleem is, in welke mate is een verbod op het dragen van zo’n hoofddoek dan een oplossing? Zijn er andere, meer efficiënte oplossingen?

Het lijkt me naïef te opperen dat een verbod de gelijkheid tussen man en vrouw zou bevorderen. Dat is hetzelfde als beweren dat een verbod op het dragen van een schort de ondergeschikte positie van onze vrouw in de jaren ’50 zou verbeterd hebben. Niet dus. Dan deed de vrouw gewoon verder het huishouden, zónder schort.  Als er al sprake is van onderdrukking, is de hoofddoek slechts een marginaal symbool en geen oorzaak. De oorzaak is meervoudig,  structureel en dus ingebakken in alle lagen van een maatschappij. Dat los je niet op met het verwijderen van een doekje.

Mooi voorbeeld is Afghanistan. Sinds de Amerikanen de fundamentalistische Taliban verdreven en er een menswaardige democratie probeerden opzetten, zou je denken dat daarmee de positie van de vrouw verbeterd is. Niks is minder waar, zo bleek uit een recente reportage in Ter Zake. Vrouwen die er onderwijs (proberen) volgen, of een leidinggevende functie uitoefenen worden met de regelmaat van de klok bedreigd met de dood, en niet zelden ook vermoord. Moraal van het verhaal is ook hier: structurele onderdrukking valt niet zomaar op te lossen.

Het is tevens wat schijnheilig om te wijzen naar de minderwaardige positie van de moslimvrouw, en luidkeels ‘foei’ te roepen, als we onze eigenste vrouwen ook onderdrukken. Een vrouw moet slank zijn, met lange benen, voorzien van een stevig balkon, golvend haar en een geometrisch perfect gezicht. En dat beeld projecteren we dag in dag uit op tv, radio, kranten, affiches, weekbladen, etc… zodat elke vrouw in onze maatschappij gebukt gaat onder het juk van een onhaalbaar schoonheidsideaal. We laten onze vrouwen dan wel geen hoofddoek dragen, er zweeft boven elk vrouwenhoofd een imaginaire afbeelding van een Cosmopolitan-model. En dan heb ik het nog niet gehad over het glazen plafond, ongelijk loon, discriminatie door zwangerschap, stereotype rolverdeling in het huishouden en dergelijke meer.

Laten we nu nog aannemen dat een hoofddoekenverbod een positief effect heeft op de positie van de moslimvrouw… wat is hiervoor de prijs? Een grotere polarisatie tussen ‘wij’ en ‘zij’, die sinds 9/11 sowieso al ontzettend groot is. Als er al sprake was van enig wederzijds begrip, is dat nu wel volledig weg. We raken hier immers aan een van de fundamentele symbolen van hun cultuur, een deel van hun identiteit. Dat kan niet anders dan kwaad bloed zetten.

De realiteit is dat we eigenlijk niet van andere culturen houden. Buitenlanders zijn ok, zolang ze zich maar aanpassen, lees: hun identiteit verwerpen en de onze aannemen zodat we niet meer kunnen zien dat het buitenlanders zijn. In het diepste van onszelf zijn we allen xenofoob, maar we kunnen dat zo niet gezegd hebben, en vermommen het met het woord ‘integratie’. Integratie is in onze ogen een fabriek waar je een negertje instopt die rond een kampvuur danst, en eruit komt als blanke met een iPod in de hand. Maar zo werkt het niet.

Om te functioneren in onze maatschappij zijn er zeker een aantal vereisten. Het beheersen van het Nederlands is er ongetwijfeld één van. Het respecteren van de wet ook, al is daar wat gezond verstand bij nodig: toen een rechter onlangs een aantal moslimvrouwen met hoofddoek uit zijn rechtszaal zette, deed hij dat op basis van een wet die verbood een hoofddeksel te dragen.  Die wet dateerde wel uit de jaren stillekes toen Jan-met-de-pet … een pet droeg, en het afnemen ervan gangbaar was volgens de toenmalige etiquette. Bestaande wetten kunnen misbruikt worden, en nieuwe kunnen uit discriminerende motieven gemaakt worden. ‘De wet’ als dusdanig is niet zaligmakend.

Vind ik vrouwen met een hoofddoek aantrekkelijk? Neen. Hou ik van de islam? God neen! Maar ik ben ik, en een ander is een ander, en daar heb ik respect voor. Niet iedereen kan de wereld immers zien en ervaren zoals mij. Dat er grenzen zijn, gevormd door een aantal algemeen aanvaarde waarden en normen zal ik nooit betwisten, maar van de hoofddoek de hoofdvloek maken is simplistisch, discriminerend, polariserend en eenvoudigweg een brug te ver.