Rugzak gepakt, boterhammetjes gemaakt, wekker gezet. Klaar voor de start van het nieuwe academiejaar.

Ik voel me net een kind, in spannende afwachting van een nieuwe klas en nieuwe juf. De ‘juf’ in kwestie die de spits mag afbijten van tweede bachelor Politieke Wetenschappen is Hendrik Vos, met Europese Politieke Integratie.

Sinds de start van het nieuwe schooljaar is er al heel wat te doen geweest omtrent het verbod op het dragen van een hoofddoek in een aantal scholen. Voorstanders van het verbod hebben het over de emancipatie van de moslimvrouw, tegenstanders spreken van discriminatie. Stof voor een nieuwe polemiek rond de hoofddoek in het bijzonder en de islam in het algemeen.

In verhitte discussies als deze is het een goed idee om af te lijnen wat nu precies het beoogde doel is, en het middel om dat doel te bereiken. Een betere positie van de moslimvrouw ten opzichte van moslimmannen is het doel, een hoofddoekenverbod het middel. Hierbij stel ik me meteen enkele vragen. Is er sprake van systematische onderdrukking, of zijn het slechts enkele gevallen? En áls er een reëel probleem is, in welke mate is een verbod op het dragen van zo’n hoofddoek dan een oplossing? Zijn er andere, meer efficiënte oplossingen?

Het lijkt me naïef te opperen dat een verbod de gelijkheid tussen man en vrouw zou bevorderen. Dat is hetzelfde als beweren dat een verbod op het dragen van een schort de ondergeschikte positie van onze vrouw in de jaren ‘50 zou verbeterd hebben. Niet dus. Dan deed de vrouw gewoon verder het huishouden, zónder schort.  Als er al sprake is van onderdrukking, is de hoofddoek slechts een marginaal symbool en geen oorzaak. De oorzaak is meervoudig,  structureel en dus ingebakken in alle lagen van een maatschappij. Dat los je niet op met het verwijderen van een doekje.

Mooi voorbeeld is Afghanistan. Sinds de Amerikanen de fundamentalistische Taliban verdreven en er een menswaardige democratie probeerden opzetten, zou je denken dat daarmee de positie van de vrouw verbeterd is. Niks is minder waar, zo bleek uit een recente reportage in Ter Zake. Vrouwen die er onderwijs (proberen) volgen, of een leidinggevende functie uitoefenen worden met de regelmaat van de klok bedreigd met de dood, en niet zelden ook vermoord. Moraal van het verhaal is ook hier: structurele onderdrukking valt niet zomaar op te lossen.

Het is tevens wat schijnheilig om te wijzen naar de minderwaardige positie van de moslimvrouw, en luidkeels ‘foei’ te roepen, als we onze eigenste vrouwen ook onderdrukken. Een vrouw moet slank zijn, met lange benen, voorzien van een stevig balkon, golvend haar en een geometrisch perfect gezicht. En dat beeld projecteren we dag in dag uit op tv, radio, kranten, affiches, weekbladen, etc… zodat elke vrouw in onze maatschappij gebukt gaat onder het juk van een onhaalbaar schoonheidsideaal. We laten onze vrouwen dan wel geen hoofddoek dragen, er zweeft boven elk vrouwenhoofd een imaginaire afbeelding van een Cosmopolitan-model. En dan heb ik het nog niet gehad over het glazen plafond, ongelijk loon, discriminatie door zwangerschap, stereotype rolverdeling in het huishouden en dergelijke meer.

Laten we nu nog aannemen dat een hoofddoekenverbod een positief effect heeft op de positie van de moslimvrouw… wat is hiervoor de prijs? Een grotere polarisatie tussen ‘wij’ en ‘zij’, die sinds 9/11 sowieso al ontzettend groot is. Als er al sprake was van enig wederzijds begrip, is dat nu wel volledig weg. We raken hier immers aan een van de fundamentele symbolen van hun cultuur, een deel van hun identiteit. Dat kan niet anders dan kwaad bloed zetten.

De realiteit is dat we eigenlijk niet van andere culturen houden. Buitenlanders zijn ok, zolang ze zich maar aanpassen, lees: hun identiteit verwerpen en de onze aannemen zodat we niet meer kunnen zien dat het buitenlanders zijn. In het diepste van onszelf zijn we allen xenofoob, maar we kunnen dat zo niet gezegd hebben, en vermommen het met het woord ‘integratie’. Integratie is in onze ogen een fabriek waar je een negertje instopt die rond een kampvuur danst, en eruit komt als blanke met een iPod in de hand. Maar zo werkt het niet.

Om te functioneren in onze maatschappij zijn er zeker een aantal vereisten. Het beheersen van het Nederlands is er ongetwijfeld één van. Het respecteren van de wet ook, al is daar wat gezond verstand bij nodig: toen een rechter onlangs een aantal moslimvrouwen met hoofddoek uit zijn rechtszaal zette, deed hij dat op basis van een wet die verbood een hoofddeksel te dragen.  Die wet dateerde wel uit de jaren stillekes toen Jan-met-de-pet … een pet droeg, en het afnemen ervan gangbaar was volgens de toenmalige etiquette. Bestaande wetten kunnen misbruikt worden, en nieuwe kunnen uit discriminerende motieven gemaakt worden. ‘De wet’ als dusdanig is niet zaligmakend.

Vind ik vrouwen met een hoofddoek aantrekkelijk? Neen. Hou ik van de islam? God neen! Maar ik ben ik, en een ander is een ander, en daar heb ik respect voor. Niet iedereen kan de wereld immers zien en ervaren zoals mij. Dat er grenzen zijn, gevormd door een aantal algemeen aanvaarde waarden en normen zal ik nooit betwisten, maar van de hoofddoek de hoofdvloek maken is simplistisch, discriminerend, polariserend en eenvoudigweg een brug te ver.

Update 12/09/2009: Ik was niet tevreden met mijn gekozen design. Een nieuw dan maar.

Zoals je ziet is er een nieuw design. Het vorige heeft zijn tijd gehad.

De focus ligt met dit design op de tekst, in traditioneel zwart op wit. Dat leest beter dan omgekeerd. Er is meer plaats in de breedte, wat ruimte laat voor foto’s. Globaal een minimalistische – beetje saaie – look die de aandacht houdt op wat relevant is.

De opzet blijft in grote lijnen dezelfde: beschouwingen over hoe ik het leven en de wereld rond mij ervaar, maar dit academiejaar wil ik meer focussen op wereldlijke actualiteit en minder op persoonlijke beslommeringen.

Het is vandaag exact één jaar geleden sinds ik het stadsleven ruilde voor het plattelandsleven. De cultuurshock is ondertussen vervaagd, maar het hart ligt nog steeds in Gent.

Maar ik zal niet klagen: dankzij mijn ingeslagen weg heb ik veel  nieuwe mensen leren kennen, en zijn oude contacten heropgeleefd. Tel daarbij de boeiende kennis die ik het afgelopen jaar heb mogen opdoen, en ik kan nu al besluiten dat het de kosten waard was.

Nog drie jaar te gaan, en dan zal ik wellicht met lyrische heimwee terugdenken aan het beginpunt van dit alles. ‘Haal adem, kijk rond, en geniet van het moment’

Vandaag zat ik – zoals gewoonlijk bij mooi weer – buiten te studeren. Helaas, aan die pret kwam abrubt een einde toen de buren de muziekinstallatie opendraaiden waarmee hun tuin, en ook die van mij, gevuld werd met… iets dat leek op muziek.

Een streepje achtergrondmuziek bij het studeren vind ik best fijn, ware het niet dat deze streep muziek bestond uit een namiddaglange aaneenschakeling van Vlaanderens meest stompzinnige schlagers. O-n-w-a-a-r-s-c-h-i-j-n-l-i-j-k dat er zoveel van deze onzin kan bestaan. En er zijn veel aspecten van mensen die me irriteren, maar als iets moeiteloos de top vijf haalt is het wel hersenloze Vlaamstalige hoempapa-muziek, inclusief de simpele zielen die me er lastig mee vallen.

Ironisch dat ik net over democratie aan het lezen was toen de irritatie zo hoog op liep dat ik zin kreeg om – geheel in totalitaristische lijn – mijn definitie van goede smaak onder dwang op te leggen aan deze culturele onverlaten. Of met een resem aan marteltuigen, een geconditioneerde reflex van walging te creëren voor het geval deze culturele plebejers nog ‘ns op het idee zouden komen om…

De kenmerken van democratie ben ik ondertussen vergeten. Die van het totalitaire regime zitten in mijn geheugen gegrift.

Na een maand het weekdier te hebben uitgehangen, ben ik vandaag beginnen studeren voor mijn enige vak in tweede zit: politicologie. Een zeshonderd bladzijden door en door te kennen wetenschappelijke analyse van alles om en rond politiek. Geen ontspannende literatuur, en dat is het minste wat ervan gezegd kan worden.

De eerste bladzijden verlopen stroef. De zinnen waaien wat los door m’n hoofd, alsof de grijze hersenmassa in mijn bovenkamer nog niet echt beseft dat het die ogenschijnlijke lectuur daadwerkelijk ook moet vasthouden. Wake up! 18 augustus lijkt nog ver… zoöok de laatste bladzijde.

Vandaag ontdekte ik dat Fjalar Ravia, beter bekend onder zijn pseudoniem +Fravia, overleden is. Geboren in Italië, studeerde Computerwetenschappen aan de universiteit van Helsinki en nadien Geschiedenis van de vroege middeleeuwen en retoriek aan de universiteit van Berlijn. Behaalde later z’n Phd, en reisde zowat de wereld rond om lezingen te geven over geavanceerde computergerelateerde onderwerpen.

Hij was de man die eind jaren ‘90 dé referentie was voor reverse engineers, computergeeks die zich bezighouden met het kraken van softwarebeveiligingen. Hij hield hiervoor een site open die in de scene waanzinnig populair was: Fravia’s Pages of Reverse Engineering. Later stapte hij van het onderwerp af, en legde zich toe op geavanceerde zoektechnieken op het internet: http://www.searchlores.org

Hij was tevens zeer onderlegd in het analyseren van sociale, politieke en economische evoluties: hij liet zich onderandere kritisch uit over de toenemende inperking van de privacy (nog voor 9/11), het ongebreidelde kapitalisme en de centrale rol van de Verenigde Staten daarin (lang voor de bankencrisis), en de domme massa die alles slikt wat hen voorgeschoteld wordt.

In 1999 organiseerde hij een grote reversers meeting in Brussel, in het café A La Mort Subite. Zo kreeg ik de gelegenheid en eer om hem te ontmoeten, en tussen pot en pint van ideeën te wisselen. Goede herinneringen aan een fantastische dag, met één van de meest onderlegde en intelligente mensen die ik ooit ben tegengekomen.

+Fravia stierf op 56-jarige leeftijd aan een agressieve tumor. In zijn laatste weken schreef hij een laatste – maar nog steeds kritische – beschouwing, die je hier kunt lezen: http://www.searchlores.org/swansong.htm

Hij was mijn grote voorbeeld die me, naast alle technische kennis, bovenal geleerd heeft om kritisch te zijn. Met deze blogpost wil ik mijn respect betuigen aan een man zoals er maar weinig zijn op deze wereld.

‘If universe and time are really infinite, then an almost ‘metempsicotically identical’ combination of neurons will re-appear again somewhere on another galaxy and planet… hopefully one with less imbeciles.‘
- Fravia, april 2009 -

Ik heb me laten verleiden om – for old times sake –  een beachparty bij te wonen in het lokale jeugdhuis. Een zware vergissing, zo bleek.

Het weerzien van oude bekenden beperkte zich tot het voeren van een quasi obligaat ‘Hey, lang geleden’-minuutgesprek, waarna de persoon in kwestie zich begaf naar vertrouwdere, veiliger sociale oorden. Natúúrlijk ben ik daar deels medeplichtig aan: ik kan het zelden opbrengen om het smalltalkgeschut in gereedheid te brengen, in ruil voor magere sociale baten. Zeker in de nabijheid van te luide dansmuziek.

Verder was daar mijn ex-vriendin, met wie ik gehoopt had even te kunnen bijpraten. Die bleek me echter  liever kwijt dan rijk. God mag weten waar dat drie (!) jaar na datum nog goed voor is. Wellicht verge(t)(v)en mensen (elkaar) sommige dingen nooit. Jammer.

In diezelfde categorie (of soap, zo je wil) was daar een oud-klasgenoot die zich al enige jaren in de voet geschoten voelt om redenen die ik in het midden laat. Ook hier na al die tijd nog open wonden. Wellicht moet het me allemaal zelf ‘ns overkomen om het precies te begrijpen.

En zo verwerd afgelopen nacht tot een cocktail van has-been’s en will-not-ever-be’s die de echte cocktails van een wrange nasmaak voorzagen. Om snel te vergeten.

4u22, nacht. Net thuis. Metallica tuit nog na in de oren.

Meer dan tweehonderd foto’s, video’s en talloze bijgebleven momenten die te gepasten tijde hun weg naar online oorden zullen vinden. Maar eerst SLAAP, in een echt bed!

In een examenperiode laat ik de pen graag wat zwijgen, en muziek spreken.

Mijn favoriete compositie van het moment: symfonie no. 7 van Beethoven, deel 2 (allegretto). Onlangs nog gebruikt in de film Knowing als solide sfeerbrenger: strijkers, zacht strelend, mysterieus, melancholisch, en dan weer hoopvol.

In onderstaande video uitgevoerd door de legendarische Berliner Philarmoniker, gedirigeerd door de nog legendarischer Herbert Von Karajan.