Eén van de meest indrukwekkende en virtuoze pianostukken ooit. Het pianoconcerto no. 3 van Rachmaninov. Prachtig om te horen op zich, maar met beeld erbij des te indrukwekkender. Emotionele diepgang voor deze monotone dagen.
(Doorklikken op de video tot Youtube zelf opent, om daarna de ‘HQ’ optie te kunnen aanklikken; absoluut noodzakelijk, want de standaard beeldkwaliteit is slecht)
Deel 1:
Deel 2:
→ Plaats commentaarCategorieën: muziek
De examenperiode begint zijn weerslag te hebben op mijn moraal. De voorspelbaarheid van mijn doemdenken en gedragingen in een stresssituatie als deze is zo groot, dat het bijna grappig wordt. Ik word een karikatuur, een schertsfiguur van mezelf, klaar om afgedrukt te worden als spotprent in een krant: om mee te lachen vanop een afstand, maar niet om het zelf te zijn.
→ 1 ReactieCategorieën: persoonlijk
getagged: examens, moraal, studeren
Je kan het uit de overmatige media-aandacht bijna niet afleiden, maar de verkiezingen hebben eigenlijk voor weinig verrassingen gezorgd. SLP die de kiesdrempel niet haalde en Groen! dat niet vooruit raakte? Voorspelbaar. Open VLD – met Jean Jacques ‘De Klucht’ – en Vlaams Belang die klappen kregen? Voorspelbaar. N-VA en LDD die mooi vooruit gingen? Idem. Dat het politieke landschap versnipperd is? I rest my case.
Was er dan niks opmerkelijk aan deze verkiezingsuitslag? Jazeker. Dat SP.a een status quo behield en niet achteruit boerde bijvoorbeeld. In dat opzicht is hun ‘nederlaag’ toch wat van een overwinning, zéker met Bert en die wezenloze Caroline Gennez in de rangen.
Ook dat CD&V veruit de grootste partij blijft sprong enigszins in het oog. Daarover ontstak vooral Filip Dewinter het nodige vuurwerk: ‘Blijkbaar moet je in dit land niks doen en alles laten mislopen, om verkozen te worden’. Meteen het hoogtepunt voor de sensatiezoekende kijker.
Bij nader inzien is ook dát niet echt verrassend: Kris Peeters is nu eenmaal populair, leverde relatief goed werk en last but not least zijn de christendemocraten historisch gezien altijd al sterk geweest in Vlaanderen. Eenzelfde historisch-demografisch gegeven is bijvoorbeeld ook een verklaring waarom PS zoveel stemmen haalde in Wallonië.
Een hele dag lang zag en hoorde je een resem journalisten vragen naar een verklaring voor deze of gene electorale verschuiving, met honderd-en-één verschillende antwoorden. Tot het op den duur zo’n kluwen van wilde speculatie werd, dat de meest voor de hand liggende verklaringen zelfs niet meer aan bod kwamen. Dat creëert natuurlijk het soort spektakel waar de kijker wat zit op te wachten, maar qua journalistieke waarde recht naar de prullenmand verwezen kan worden.
Misschien komt er écht nog een verrassing, en verloopt de coalitievorming vlot. Benieuwd wat de media dan gaan doen. Zelf privé-detectives inschakelen om alsnog spektakelverslaggeving te kunnen brengen?
→ Plaats commentaarCategorieën: politiek
getagged: 2009, media, uitslag, verkiezingen
Heerlijk dat Facebook. Nu kan ik van dag tot dag het relaas volgen van een pas zwangere vrouw: ‘x heeft vanacht de baby voor de eerste keer gevoeld. Mooi moment waar ik echt van genoten heb…..’ Zucht. Who cares! Ik besef dat het een mankement in mijn hoofd is, maar dat neemt niet weg dat ik bijzonder nerveus word van dat soort vrouwelijk gemelk.
→ Plaats commentaarCategorieën: persoonlijk
getagged: irritatie, zwangerschap
Groen! is het geworden, voor beide niveaus. Wellicht zullen ze weinig – misschien wel geen – zetels halen, maar verandering moet ergens beginnen. Het is mijn idealistische proteststem tegen deze eentonige prestatiegerichte maatschappij.
De stembureaus waren gevestigd in de lokale sporthal. Meteen de gelegenheid om nadien een bezoekje te brengen aan de speeltuin, tennisvelden en atletiekpiste waar ik als kleine knaap meer dan eens vertoefd heb. Ik vond er het golfplaten hokje aan de looppiste terug in dezelfde staat als weleer. Ik stond stil, de tijd draaide terug.
Een stem voor de toekomst, een nostalgische blik in het verleden. Verkiezingsdag.
→ Plaats commentaarCategorieën: persoonlijk · politiek
getagged: 2009, verkiezingen
De positieve beeldvorming van het liberalisme wordt altijd op dezelfde manier gecreëerd: een rijke industrieel komt in een Versace-pakje voor de camera vertellen dat hij opgroeide in een arme boerenfamilie, en door hard werken vanop het allerlaagste echelon doorschoot naar de hogere regionen des kapitalisme. Met op het einde de niet te misverstane moraal van het verhaal: elk individu heeft de vrijheid om z’n eigen geluk (al dan niet) te maken. Wie mislukt heeft het met andere woorden louter aan zichzelf te danken.
Ik word altijd wat kregelig van dat soort American Dream-sprookjes die liberale opvattingen als carrot-on-a-stick voor de neus van de goegemeente houden. Het zijn immers grote uitzonderingen die in zo’n opzet slagen. De overgrote meerderheid van ‘mislukkelingen’ proberen net hetzelfde, met evenveel inzet, en bijten toch in het zand. Alleen komen die niet op tv. Dat kan ook moeilijk anders, want het zou aan zendtijd ontbreken om dat allemaal door de ether te krijgen.
Wat de liberale these nog ongeloofwaardiger maakt, illustreren de liberalen (Open VLD) met hun Oost-Vlaamse lijsttrekker zelf: zonder z’n familienaam zou Jean-Jacques De Gucht wellicht nooit verder geraakt zijn dan de gemeentelijke politiek. Wie daaraan twijfelt moet maar eens kijken op welke bedroevende en pijnlijke wijze De Gucht junior zich te kijk stelt in ‘De Minuut’ van De Standaard:
Fientje Moerman en Filip Antheunis, op de respectieve tweede en derde plaats op diezelfde Oost-Vlaamse lijst, zullen die individuele vrijheid en inzet tegenwoordig ook wat relativeren…
Wat me brengt tot het inzicht dat ik al jaren geleden heb verworven: in het leven heb je vooral chance, en een goede omgeving nodig. Persoonlijke inzet speelt vanzelfsprekend ook een rol, maar dat wordt door het liberalisme pur sang net iets teveel opgevoerd als de ‘Holy Grail’ van het leven. Mensen worden nu eenmaal ongelijk geboren, met ongelijke kansen en daaruitvolgend een ongelijk bestaan. Geen enkele liberaal die dat echt zal of durft ontkennen, maar de stiefmoederlijke ondertoon is nooit veraf.
Caroline Gennez heeft op één punt ontegensprekelijk gelijk: links is nodig. Al zal mijn stem door de zwakke beurt van sp.a de afgelopen jaren, naar een ander links gaan.
→ Plaats commentaarCategorieën: politiek
getagged: liberalisme, open vld, politiek, socialisme, verkiezingen
Ik vul de schaarse rustpauzes in de blok af en toe op met nutteloze fotografie. Dat leidt tot doodsimpele foto’s van alledaagse dingen, zoals onderstaand plaatje. ’s Avonds genomen met het indirect licht van het beeldscherm en led-verlichting van de muis zelf.
50 mm fixed, iso 1000, f/1.4, 1/25s, geen flits
→ Plaats commentaarCategorieën: fotografie
getagged: computer, fotografie, muis
De examenperiode is er weer. Driewerf bah! ‘No 8-to-5 life’ wijzigt voor de gelegenheid naar ‘No life at all’. Bijgevolg zal er niet veel (zinnigs) meer verschijnen op deze blog tot 24 juni. Misschien af en toe een bericht vol kommer en kwel als deze periode van intellectueel terrorisme zijn tol begint te eisen.
Stervende groet.
→ 3 ReactiesCategorieën: studies
getagged: blok, examens
Maandag 25 mei 2009 – 20.30 uur
→ Plaats commentaarCategorieën: divers · fotografie
getagged: onweer, stom
Ik was aan het lezen over de iPhone, de Blackberry, de HTC en aanverwante smartphones. Kort daarna overloop ik de koppen op de site van De Morgen. Daar staat ‘Saxofoon Bill Clinton brengt 130.000 euro op’. Het heeft vijftien lange seconden gekost om me te realiseren dat het niet over een nieuw soort telefoon – de Saxo Phone – ging, maar het muziekinstrument.
→ 1 ReactieCategorieën: divers
getagged: saxofoon, smartphone, technologie
